Aby zaprojektować płytkę w EasyEDA, narysuj schemat, przypisz elementom właściwe układy pól lutowniczych i przenieś połączenia do edytora PCB. Następnie ustaw reguły zgodne z wymaganiami wykonawcy, rozmieść elementy, poprowadź ścieżki i przeprowadź kontrolę DRC. Przed przekazaniem projektu do produkcji wyeksportuj pliki Gerber oraz wierceń i obejrzyj je razem w przeglądarce plików produkcyjnych.
Poniższy przykład prowadzi przez projekt prostego wskaźnika zasilania z diodą LED. Jest to instrukcja do samodzielnego odtworzenia, a nie relacja z wykonanego i przetestowanego prototypu. Nazwy menu i rozmieszczenie poleceń mogą różnić się między wersjami EasyEDA. Zachowane ilustracje pochodzą z wcześniejszej wersji artykułu: pokazują ogólny sposób pracy, nie dokumentują opisanego tutaj układu.

Założenia projektu: wskaźnik zasilania z diodą LED
Przykład założony: projektujemy płytkę o wymiarach 30 × 20 mm, z dwiema warstwami miedzi, przeznaczoną do ręcznego montażu przewlekanego. Układ zawiera złącze J1, rezystor R1 oraz diodę D1. Zasilanie wynosi 5 V napięcia stałego, a przyjęty do obliczeń spadek napięcia na czerwonej diodzie LED wynosi 2 V. Nie są to dane konkretnej diody ani parametry gotowego produktu.
Dobierz rzeczywiste elementy przed zatwierdzeniem bibliotek. Potrzebne będą: złącze o znanym rozstawie i numeracji styków, rezystor o ustalonej obudowie oraz dioda z jednoznacznie oznaczoną anodą i katodą. Do dokumentacji projektu zapisz oznaczenia katalogowe i rysunki wymiarowe. Różnice między technologiami opisuje artykuł o montażu SMT i THT.
Ten układ nie zawiera zabezpieczenia przed odwrotnym podłączeniem zasilania. Przy odtwarzaniu przykładu zachowaj oznaczoną biegunowość; w urządzeniu użytkowym zabezpieczenia dobiera się do rzeczywistych warunków pracy. Jasność LED i dopuszczalny prąd sprawdź w karcie wybranego elementu.
Obliczenie rezystora ograniczającego prąd
W przykładzie założonym wybieramy rezystor R1 = 1 kΩ. Pomijając rezystancję przewodów, prąd obliczamy z prawa Ohma: I = (Uzas − UF) / R. Dla przyjętych wartości otrzymujemy I = (5 V − 2 V) / 1000 Ω = 0,003 A = 3 mA. Moc wydzielana w rezystorze wynosi P = I²R = (0,003 A)² × 1000 Ω = 0,009 W = 9 mW.
To obliczenie nominalne, nie wynik pomiaru. Do sprawdzenia największego prądu użyj zależności Imax = (Uzas,max − UF,min) / Rmin. Następnie oblicz Pmax = (Uzas,max − UF,min)² / Rmin i porównaj wynik z dopuszczalną mocą rezystora w przewidywanej temperaturze. Skrajne napięcia, tolerancję rezystora i warunki zmniejszania dopuszczalnej mocy odczytaj z dokumentacji elementów. Przyjęcie stałego UF upraszcza model: rzeczywisty spadek zależy od prądu i temperatury.
Schemat w EasyEDA: połączenia, które można sprawdzić
Utwórz projekt i dokument schematu. Umieść symbole J1, R1 i D1, nadaj im wartości oraz jednoznaczne oznaczenia. Nie zaczynaj od rysowania ścieżek na PCB: najpierw ustal, które wyprowadzenia mają być elektrycznie połączone. Pomocne rozróżnienie dokumentów znajdziesz w omówieniu schematu i projektu PCB.



Umowna numeracja w przykładzie: J1.1 jest dodatnim wejściem zasilania, a J1.2 masą. Rezystor ma wyprowadzenia R1.1 i R1.2. Dla D1 przyjmujemy wyprowadzenie 1 jako katodę, a 2 jako anodę. Nie jest to uniwersalna numeracja diod: trzeba ją potwierdzić w wybranym symbolu i przypisanym mu układzie pól.
| Nazwa sieci | Połączone wyprowadzenia | Co należy sprawdzić |
|---|---|---|
| ZASILANIE | J1.1 oraz R1.1 | Dodatni biegun trafia na rezystor, bez obejścia do anody. |
| ANODA | R1.2 oraz D1.2 | Rezystor i LED są połączone szeregowo. |
| GND | D1.1 oraz J1.2 | Katoda wraca do ujemnego bieguna zasilania. |
Połączenia wykonuj narzędziem przewodów schematowych, kończąc je dokładnie na wyprowadzeniach. Zwykła linia graficzna nie tworzy połączenia elektrycznego. Przy skrzyżowaniu przewodów sprawdź, czy węzeł rzeczywiście istnieje; bliskość linii lub etykiety na ekranie niczego nie potwierdza.




W tym przykładzie powinny powstać trzy sieci, każda obejmująca dwa wyprowadzenia, czyli łącznie sześć końców połączeń. Podświetlaj kolejno sieci albo odczytaj listę połączeń i porównaj ją z tabelą. Połączenie ZASILANIE z ANODA oznaczałoby obejście rezystora. Połączenie ZASILANIE z GND byłoby zwarciem zasilania. Kontrola schematu dostępna w programie pomaga znaleźć część pomyłek, ale nie ocenia za projektanta sensu obwodu.
Dopasowanie symbolu do obudowy i pól lutowniczych
Symbol opisuje funkcję elektryczną. Obudowa jest fizycznym wykonaniem elementu, a wzór pól lutowniczych, czyli footprint, określa miejsca jego zamocowania i połączenia z płytką. Podobny wygląd symboli nie oznacza zgodności obudów. Program wiąże numery wyprowadzeń symbolu z numerami pól; opis „anoda” obok pola nie naprawi błędnego przypisania.
| Decyzja | Kiedy zaakceptować bibliotekę | Kiedy ją poprawić lub zmienić |
|---|---|---|
| Złącze J1 | Rozstaw, otwory, numeracja i kierunek podłączenia zgadzają się z rysunkiem elementu. | Pasuje liczba styków, lecz inny jest rozstaw albo kolejność biegunów. |
| Rezystor R1 | Korpus mieści się między polami, a rozstaw odpowiada sposobowi uformowania wyprowadzeń. | Biblioteka zakłada inną długość korpusu lub montaż pionowy zamiast poziomego. |
| Dioda D1 | Anoda i katoda trafiają na właściwe pola, a obrys odpowiada rzeczywistej obudowie. | Oznaczenie katody na opisie przeczy numeracji pól albo rysunkowi katalogowemu. |
Dla każdego elementu porównaj osobno: numer wyprowadzenia symbolu, numer pola na PCB, funkcję elektryczną i położenie wyprowadzenia w obudowie. W ćwiczeniu D1.1 musi prowadzić do pola katody połączonego z GND, a D1.2 do pola anody połączonego z R1.2. Jeżeli wybrana biblioteka stosuje inną numerację, dostosuj spójnie symbol i przypisanie pól, zachowując funkcje obwodu.
Sprawdź także średnicę gotowego otworu, wymiary pola, miejsce na korpus i dostęp lutownicy. Dla wyprowadzenia prostokątnego uwzględnij jego przekątną oraz luz montażowy. Nie dodawaj samodzielnie naddatku technologicznego do otworu bez ustalenia, jak wykonawca interpretuje dokumentację. Metodę doboru opisuje artykuł o średnicy otworu w PCB.
Przeniesienie do PCB i ustawienie reguł wykonania
Po kontroli schematu użyj funkcji przeniesienia projektu do PCB. Program powinien utworzyć elementy z przypisanymi polami i zachować listę połączeń. Linie pomocnicze między polami wskazują połączenia do wykonania; nie są ścieżkami miedzianymi.


Narysuj zamknięty obrys na warstwie przeznaczonej do określania krawędzi płytki. Dla przykładu przyjmij prostokąt 30 × 20 mm i dwie warstwy miedzi. Obrys na warstwie opisowej nie zastępuje obrysu produkcyjnego. Usuń zbędne odcinki i sprawdź, czy narożniki rzeczywiście się stykają.
Przykład założony do ćwiczenia: szerokość ścieżek 0,30 mm, minimalny odstęp między różnymi sieciami 0,25 mm i odstęp miedzi od krawędzi 0,50 mm. To arbitralne ustawienia dydaktyczne, nie deklaracja możliwości wykonawcy ani wyliczenie obciążalności ścieżek. Przed produkcją porównaj je z wymaganiami wybranej technologii. Średnice otworów i wielkości pól wynikają z dobranych elementów oraz uzgodnionych tolerancji.
Włącz odpowiednie kontrole odległości, w tym od krawędzi płytki, jeżeli są dostępne w używanej wersji. Sprawdź, które reguły dotyczą poszczególnych sieci. Weryfikacja DRC ma sens tylko wtedy, gdy jej ustawienia odpowiadają projektowi i możliwościom produkcji.
Rozmieszczenie elementów i prowadzenie ścieżek
Umieść J1 przy krawędzi z dostępem do podłączenia przewodu, D1 w widocznym miejscu, a R1 pomiędzy nimi. Zostaw przestrzeń na korpusy i narzędzia montażowe. Dodaj czytelne oznaczenia biegunowości złącza oraz katody diody; napisy nie powinny wchodzić na odsłonięte pola lutownicze.


Poprowadź ręcznie połączenia zgodnie z tabelą sieci. W tym prostym obwodzie można dążyć do prowadzenia wszystkich ścieżek po jednej stronie, mimo przyjętej płytki dwuwarstwowej. Nie dodawaj przelotek bez potrzeby. Gdy zmieniasz stronę prowadzenia, zapewnij rzeczywiste połączenie warstw przez przelotkę albo odpowiednie metalizowane pole przewlekane.
Wylewka masy jest opcjonalna. Jeżeli ją dodasz, przypisz jej sieć GND i przebuduj wypełnienie po zmianach. Sprawdź, czy miedź łączy katodę z ujemnym stykiem złącza i nie tworzy odizolowanych wysp. Sam widoczny obszar miedzi nie dowodzi ciągłości połączenia. Przy polach lutowanych ręcznie rozważ połączenia termiczne, które ograniczają odprowadzanie ciepła podczas lutowania.

DRC: jak znaleźć przyczynę błędu
Po zakończeniu ścieżek i aktualizacji wylewek uruchom pełną kontrolę reguł. Osobno sprawdź listę niewykonanych połączeń, jeśli program prezentuje ją poza wynikami DRC. Poniższe przypadki to typowe klasy problemów, a nie zapis uruchomienia kontroli tego projektu.
- Zbyt mały odstęp: przejdź do wskazanego miejsca, odczytaj sieci obu obiektów i porównaj odległość z regułą. Przesuń ścieżkę lub element, zamiast obniżać wymaganie tylko po to, by usunąć komunikat.
- Niepołączone pola: podświetl całą sieć. Szukaj końca ścieżki zatrzymanego przed polem, przerwy między segmentami albo odizolowanej części wylewki.
- Zwarcie różnych sieci: sprawdź skrzyżowania miedzi, przypisania pól i granice wylewek. Jeżeli błąd pochodzi ze schematu, popraw go tam i zaktualizuj PCB.
- Nieprawidłowa szerokość lub geometria otworu: odczytaj wymiary wskazanego obiektu i właściwą regułę. Ustal, czy poprawy wymaga ścieżka, przelotka czy biblioteka elementu.
- Miedź blisko krawędzi: sprawdź rzeczywisty obrys i odległość od niego, także dla pól oraz wylewek.
Po poprawkach ponów kontrolę. Brak zgłoszeń nie dowodzi, że LED jest poprawnie spolaryzowana, złącze pasuje do przewodu albo otwory mieszczą wyprowadzenia. DRC sprawdza geometrię według ustawionych reguł; ocena pod kątem wykonania i montażu, czyli DFM, obejmuje również elementy, mechanikę i dokumentację.
Eksport Gerberów i wierceń: sprawdź pliki wynikowe
Zapisz projekt i wygeneruj pliki produkcyjne z aktualnej wersji PCB. Gerbery opisują geometrię warstw, a pliki wierceń zawierają informacje o otworach. Nie zakładaj, że sam obraz pól w pliku miedzi wystarczy do wykonania wierceń. Role poszczególnych warstw wyjaśnia artykuł o plikach Gerber.

| Zawartość pakietu | Kontrola przed przekazaniem |
|---|---|
| Górna i dolna warstwa miedzi | Połączenia odpowiadają schematowi; pola i ścieżki znajdują się we właściwych miejscach. |
| Maska lutownicza | Otwory w masce odsłaniają pola przeznaczone do lutowania, zgodnie z przyjętą technologią. |
| Warstwa opisowa | Oznaczenia są czytelne, a opisy biegunowości odpowiadają połączeniom. |
| Obrys płytki | Kontur jest zamknięty i ma założone wymiary; nie ma przypadkowych dodatkowych konturów. |
| Pliki wierceń | Pozycje i średnice otworów zgadzają się z polami; rozróżnienie otworów metalizowanych i niemetalizowanych jest jednoznaczne. |
| Dane pasty lutowniczej | Potrzebne przy przygotowaniu szablonu dla montażu z pastą; w przyjętym ręcznym montażu THT nie są wymagane. |
Otwórz wyeksportowane pliki razem w przeglądarce Gerberów obsługującej również wiercenia. Sprawdź jednostki, zgodność położenia warstw, wymiary obrysu oraz pokrywanie się środków otworów ze środkami pól. Obejrzyj każdą warstwę oddzielnie i w zestawieniu z pozostałymi. Nie odbijaj ręcznie dolnych warstw tylko dlatego, że na ekranie wyglądają inaczej niż widok od strony elementów.
Jeżeli pliki wymagają poprawy, wróć do projektu źródłowego i wykonaj cały eksport ponownie. Zestawienie nowych wierceń ze starą warstwą miedzi może utworzyć sprzeczną dokumentację, mimo że każdy plik otwiera się bez błędu.
Lista kontrolna przed przekazaniem projektu
- Porównaj trzy sieci z tabelą: każde z sześciu wyprowadzeń ma trafić do właściwej sieci.
- Potwierdź obliczenia prądu i mocy dla rzeczywistych elementów oraz skrajnych warunków pracy.
- Sprawdź numerację, polaryzację, rozstawy, otwory i miejsce na korpus każdego elementu.
- Potwierdź zgodność schematu z PCB, aktualność wylewek i brak niewyjaśnionych naruszeń reguł.
- Obejrzyj wyeksportowane warstwy i wiercenia, a nie tylko podgląd projektu w edytorze.
- Dołącz uzgodnione wymagania: materiał, grubość płytki i miedzi, wykończenie pól oraz tolerancje. Nie wszystkie te informacje wynikają z Gerberów.
- Zachowaj pliki źródłowe oraz pakiet produkcyjny z tym samym oznaczeniem rewizji.
Jeżeli zlecasz także montaż, przygotuj wykaz elementów z oznaczeniami katalogowymi i rysunek pokazujący orientację części. Zakres dodatkowych danych, w tym współrzędnych elementów, uzgodnij z montażownią. Zasady przygotowania wykazu opisuje poradnik o zestawieniu komponentów BOM.
Poniższe ilustracje archiwalne pozostawiono jako materiał z wcześniejszego artykułu. Nie stanowią potwierdzenia montażu, opinii o opisanym projekcie ani złożenia zamówienia.



Typowe błędy podczas projektowania w EasyEDA
- Wybór biblioteki tylko po nazwie: identyczne oznaczenie funkcji nie gwarantuje tego samego rozstawu i kolejności wyprowadzeń.
- Poprawka wyłącznie na PCB: przy kolejnej aktualizacji schematu może powrócić poprzednie, błędne przypisanie. Utrzymuj zgodność obu dokumentów.
- Pomijanie otworów i mechaniki: poprawne połączenia elektryczne nie zapewniają możliwości włożenia elementu ani podłączenia przewodu.
- Eksport przed przebudową wylewek: końcowa geometria miedzi może różnić się od oczekiwanej.
- Wysyłanie samego podglądu: obraz płytki nie zastępuje danych warstw, wierceń i wymagań wykonania.
FAQ — pytania o projektowanie PCB w EasyEDA
Czy po narysowaniu schematu płytka jest gotowa?
Nie. Schemat określa połączenia elektryczne. Trzeba jeszcze przypisać pola lutownicze, określić obrys, rozmieścić części, wykonać ścieżki oraz sprawdzić reguły i dane produkcyjne.
Czy można zaufać gotowemu elementowi z biblioteki?
Można go wykorzystać po porównaniu z dokumentacją konkretnej części. Sprawdź numerację i funkcje wyprowadzeń, rozstaw, otwory oraz obrys korpusu. Podgląd przestrzenny pomaga zauważyć kolizję, lecz nie potwierdza poprawności przypisania elektrycznego.
Dlaczego nie ma błędów DRC, a układ nadal może nie działać?
DRC nie weryfikuje wszystkich założeń elektrycznych. Odwrócona dioda albo niewłaściwa wartość rezystora mogą tworzyć geometrycznie poprawną płytkę. Wróć do schematu, obliczeń i porównania symboli z obudowami.
Czy wystarczą same pliki Gerber?
Dla płytki z otworami potrzebne są także dane wierceń i wymagania wykonania. Do montażu dochodzą dane elementów i ich orientacji. Przed wysłaniem otwórz cały pakiet i upewnij się, że pochodzi z tej samej rewizji projektu.


